پروانه مسین آئینه وار بر پا نشسته بود درپهنه لجن

        و هر دو روی آن خط بود

       

        خطی به سوی پوچ خطی به مرز هیچ

      

       از هم گریختیم بر خط سرنوشت

         

       خون آبه ریختیم...